Uit de pauzestand: vandaag start een nieuw begin!

Een gewone dag waar de zon als vanzelf opkomt, waar de meeste mensen hun vaste routines uitvoeren en misschien wat gehaast op gang komen. Voor mij is het geen gewone dag; het is een dag waar ik al maanden naar uitkeek. Waar ik het wel van de daken wil schreeuwen en waar ik eindelijk het gevoel heb dat ik weer tot leven kom. Een dag om te vieren en te delen in een verhaal. Want m’n leven stond op pauze maar vandaag begin ik aan een nieuw hoofdstuk, aan de rest van m’n leven!

40 worden gaat niet zonder slag of stoot

Deze zomer werd ik 40 en dat ging niet zonder slag of stoot. De ‘magische’ leeftijdsgrens drukte me met m’n neus op een werkelijkheid die ik toch anders voor me had gezien. Een paar weken vóór mijn verjaardag kwam er een einde aan een relatie waar ik met veel liefde en overgave in zat en waarvan ik toen hoopte dat die een andere wending zou nemen dan een breuk. Wat volgde was een rollercoaster aan emoties, waarin ik opnieuw het vertrouwde pad van liefdesverdriet bewandelde. Ik hield me vast aan het idee dat tijd alle wonden zou helen en probeerde de draad zo goed mogelijk weer op te pakken. Maar hoe hard ik ook mijn best deed, ik kwam niet echt lekker in een nieuw ritme.

Even op pauze…

Het hele jaar door kwakkelde ik al met mijn gezondheid. Niets op zichzelf ernstig — een keelontsteking, een hersenschudding, rugpijn — maar alles bij elkaar genoeg om me steeds vaker, noodgedwongen, tot pauze te dwingen. Het was alsof mijn lichaam om herstel vroeg en mijn hart om zachtheid en liefde. En telkens wanneer ik die signalen negeerde, volgde er een nieuw teken dat ik het rustiger aan moest doen. Direct na de zomer kon ik er echt niet meer omheen. Ernstig afwijkende cellen waren gevonden in m’n baarmoederhals die daar niet hoorden en ook niet vanzelf weg zouden gaan. Een traject van onderzoeken, behandeling en (lang) wachten op uitslagen volgde.

Hoewel ik me nooit echt zorgen maakte over een verkeerde afloop, merkte ik wel hoe dit proces me zowel fysiek als mentaal op de proef stelde. Het voelde alsof ik langzaam de controle verloor over mijn lichaam en emoties, en mezelf soms nauwelijks nog herkende. Tussen de regels door begreep ik inmiddels wat nodig was: vertragen, mijn tempo aanpassen en op de pauzeknop drukken — ik wist niet eens dat ik die had 😊. Om echt te luisteren naar wat gehoord wilde worden, en om in de duisternis het licht weer te kunnen zien.

Reset

En dat zag eruit als een soort schaduw van mezelf. Ik deed wat nodig was, weinig meer dan dat. Niet uit onwil, maar omdat ik geen ruimte had voor extra’s. Hoe dat eruit zag was stilte, naar binnen gekeerd en een kleine sociale batterij. Ik was er (kennelijk) aan toe om terug te schakelen, maar toch was dat (mentaal) een strijd. Want als je 24/7 met jezelf ‘opgescheept’ zit en niet de leukste versie van jezelf bent, is er weinig aan. Een fase van heroriëntatie volgde, waar m’n systeem me dwong om te voelen wat niet meer klopte en om het oude  los te laten voordat iets nieuws kon ontstaan. Het was alsof de ‘oude ik’ moest plaatsmaken voor een nieuwe versie Jen 2.0 😊, maar voorlopig begaf ik me in een grijs gebied tussen oud en nieuw. Het was geen abrupte ommekeer, maar een langzaam terugkeren bij mezelf. Stap voor stap werd het stiller vanbinnen, en ergens onderweg voelde ik: dit is geen stilstand meer, dit is een reset.

Een nieuw begin

En nu; met vallen en opstaan komt mijn energie langzaam weer op gang. Het is nog wisselvallig, maar de mist in mijn hoofd trekt op en voorzichtig stap ik uit de schaduw. Ik voel mijn drive, mijn ondernemersgeest en mijn liefde voor het leven terugkomen. Er ontstaat weer zin om erop uit te gaan en te bewegen. Hoe mijn pad er precies uitziet, weet ik nog niet — en dat is oké. Er is ruimte om te verkennen, om op avontuur te gaan en te zien waar het leven mij brengt.

Vandaag voelt als een markering van dat nieuwe begin. Terwijl ik met Zoë door het bos wandelde, werd ik (eerder dan verwacht) gebeld door de gynaecoloog: alle afwijkende cellen in mijn baarmoederhals zijn succesvol verwijderd en volledig verdwenen. Met tranen van opluchting en een last die van mijn schouders viel, liep ik verder. Wat een ongelooflijk fijn gevoel. Wat me de laatste tijd (extra) raakte, is de warmte, betrokkenheid en liefde die ik ontving uit verschillende, soms onverwachte hoeken. Om hulp vragen doe ik niet snel, maar wat is het bijzonder om te ervaren hoe gedragen je kunt worden wanneer het even niet vanzelf gaat. Soms hoef je het niet alleen te doen — en dat besef voelt als een cadeau.

Proost op het leven, pluk de dag!